Μαθημένοι στο τίποτα, ζουν με τα πάντα.

Πέτρου Κάρβη, Αειπενθή

My past 8 months

Torino-->Milano-->Milano-->Torino-->Milano-->Lisbon-->Stuttgart-->
Sibiu-->Brussels και συνεχίζει συνεχίζει

You Want a Social Life, with Friends
By Kenneth Koch

You want a social life, with friends.

A passionate love life and as well

To work hard every day. What's true

Is of these three you may have two

And two can pay you dividends

But never may have three.

There isn't time enough, my friends

Though dawn begins, yet midnight ends

To find the time to have love, work, and friends. Michelangelo had

feeling For Vittoria and the Ceiling

But did he go to parties at day's end?

Homer nightly went to banquets

Wrote all day but had no lockets

Bright with pictures of his Girl.

I know one who loves and parties

And has done so since his thirties

But writes hardly anything at all.

Περιττή

Περιττή

Πέτρου Κάρβη

Είναι η ζωή μου περιττή,
σαν αριθμός ακέραιος
που τ'άρπαξαν κάθε ζυγό
και έμεινε μετέωρος.

Μεσούσης της Εξεταστικής "Always Look on the Bright Side of Life"

Always look on the bright side of life

Some things in life are bad,
They can really make you mad,
Other things just make you swear and curse,
When you're chewing life's gristle,
Don't grumble,
Give a whistle
And this'll help things turn out for the best.
And...

Always look on the bright side of life.

Always look on the light side of life.


If life seems jolly rotten,
There's something you've forgotten,
And that's to laugh and smile and dance and sing.
When you're feeling in the dumps,
Don't be silly chumps.
Just purse your lips and whistle.
That's the thing.
And...

Always look on the bright side of life.

Always look on the right side of life,


For life is quite absurd
And death's the final word.
You must always face the curtain with a bow.
Forget about your sin.
Give the audience a grin.
Enjoy it. It's your last chance, anyhow.
So,...

Always look on the bright side of death,

Just before you draw your terminal breath.


Life's a piece of shit,
When you look at it.
Life's a laugh and death's a joke it's true.
You'll see it's all a show.
Keep 'em laughing as you go.
Just remember that the last laugh is on you.
And...

Always look on the bright side of life.
Always look on the right side of life.


Always look on the bright side of life!

Always look on the bright side of life!

Always look on the bright side of life!

Always look on the bright side of life!

Σήμερα

Σήμερα το πρόγραμμα λέει φοιτητικές εκλογές.

Έχω καιρό να γράψω ποστ.

Ένεκα διπλωματικής κυρίως, η οποία ευτυχώς ολοκληρώνεται.


Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι μας είναι λευκοί. Τ’ άνθη μιλούν. Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες. Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος.

«Ο πλόκαμος της Αλταμίρας», 3. Ενδοχώρα, 1945. Άγρα, 1997. 107.



Η πλάστιγξ κλίνει εκεί που προτιμάμε
Κατά την ερμηνεία που της δίνουμε
Κάθε φορά που επιτυγχάνουμε στα ζάρια.

«Στέαρ», 1-3. Ενδοχώρα, 1945. Άγρα, 1997. 43.

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας.

«Τριαντάφυλλα στο παράθυρο». Υψικάμινος, 1935. Άγρα, 1995. 50.

Τρεις σταλιές Έσσε

Ήταν αίσχος το πως κορόιδευε η ζωή, ήταν να κλαις και να γελάς! Ή ζόυσες και άφηνες τις αισθήσεις σου να παίζουν και να χορταίνουν στο σήθος της πανάρχαιας Μητέρας-Εύας – αυτο παρείχε βεβαίως αρκετή ηδονή, όχι όμως και προστασία από την παροδικότητα· τότε ήσουν σαν ένα μανιτάρι στο δάσος που λάμπει σήμερα χρώματα και άυριο έχει σαπίσει.Ή αντιστέκεσαι και κλείνεσαι σ’ένα εργαστήρι και προσπαθείς να φτιάξεις ένα μνημείο για την περαστική ζωή – τότε έπρεπε να απαρνηθείς την ζωή, τότε ήσουν μόνο ένα εργαστήρι, τότε υπηρετούσες βέβαια την αθανασία, αλλά μαραινόσουν και έχανες την ελευθερία, την πληθώρα και την χαρά της ζωής. Αυτό είχε πάθει και ο αρχιτεχνίτης Νίκλαους.

Αχ, και όλη τούτη η ζωή δεν ήταν διχασμένη από αυτό το ξερό είτε-είτε! Να δημιουργείς χωρίς να είναι η ζωή το αντίτιμο! Να ζεις χωρίς εντούτοις να παραιτείσαι από την ομορφιά της δημιουργίας! Δεν είναι τούτο δυνατό;
Ίσως υπήρχαν άνθρωποι για τους οποίους ήταν δυνατό, υπήρχαν άραγε σύζυγοι και οικογενειάρχες που δεν χάνανε σαν συνέπεια της συζυγικής πίστης την απόλαυση των αισθήσεων; Υπήρχαν άραγε νοικοκύρηδες οι καρδιές των οποίων δεν στέρευαν από έλλειψη ελευθερίας και κινδύνου; Ίσως. Μέχρι τώρα δεν είχε δει κανέναν.
Είχε την εντύπωση πως κάθε ύπαρξη βασιζόταν στην δυάδα, στις αντιθέσεις· ήσουν ή γυναίκα ή άνδρας, ή περιπλανώμενος ή μικροαστός, ή εγκεφαλικός ή αισθησιακός – πουθενά δεν βιωνόταν συγχρόνως η εισπνοή με την εκπνοή, η γυναικεία υπόσταση, με την ανδρική ελευθερία και τάξη, ορμές και πνεύμα, πάντα έπρεπε να πληρώνεις το ένα με την απώλεια του άλλου και πάντα έπρεπε να πληρώνεις ήταν το ένα τόσο σηματνικό και ποθητό όσο και το άλλο! Σ’αυτό ήταν ίσως πιο εύκολο για τις γυναίκες. Σ’ εκείνες το είχε ρυθμίσει η φύση, έτσι, που η ηδονή καρποφορούσε μόνη της και από την ερωτική ευτυχία γεννιόταν το παιδί. Στον άνδρα υπήρχε αντί τούτης της απλής γονιμότητας η παντοτινή λαχτάρα. Ήταν άραγε ο Θεός που τα είχε δημιουργήει όλα κακός ή εχθρικός; Γελούσε με χαιρεκακία για την πλάση του; Όχι δεν μπορούσε να είναι κακός φαού είχε δημιουργήσει τα ελάφια και τα ζαρκάδια, τα πουλιά και τα ψάρια, το δάσος, τα λουλούδια και τις τέσσερες εποχές. Αλλά μία ρωγμή περνούσε την δημιουργία του, είτε επειδή ήταν αποτυχημένη είτε ατελής, είτε επειδή ο Θεός είχε ιδιαίτερο σκοπό για τούτο το κενό και τη λαχτάρα στην ανθρώπινη ύπαρξη, ίσως ήταν τούτο ο σπόρος του εχθρού, το προπατορικό αμάρτημα; Αλλά γιατί να ήταν τούτη η λαχτάρα και η ανεπάρκεια αμαρτία; Δεν προέρχονταν από εκείνη όλα τα ωραία και ιερά που είχε δημιουργήσει ο άνθρωπος και που τα επέστρεφε στο Θεό ως θυσία για να τον ευχαριστήσει;

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Η σκέψη μας είναι μια συνεχής αφαίρεση, γυρίζουμε την πλάτηστο αισθητό, προσπαθούμε να ανοικοδομήσουμε ένα καθαρά πνευματικό κόσμο. Εσύ όμως παίρνεις το πιο παροδικό το πιο θνητό στην καρδιά σου και διακηρύττεις το πιο περαστικό. Εσύ δεν του γυρίζεις την πλάτη, του παραδίδεσαι και έτσι το ανυψώνεις στα μεγαλύτερα ύψη, το κάνεις όμοιο με το αιώνιο. Εμείς οι στοχαστές προσπαθούμε να πλησιάσουμε το Θεό, αφαιρώντας από Εκείνον τον κόσμο. Εσύ τον πλησιάζεις αγαπώντας την δημιουργία του και την αναπλάθοντάς την. Και τα δύο είναι έργα ανθρώπων και ανεπαρκή, αλλά η τέχνη έιναι πιο αθώα.

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Είχε δημιουργηθεί η ζωή του ανθρώπου πραγματικά για να είναι τακτική και να καθορίζεται κάθε της ώρα και πράξη από τις καμπάνες της προσευχής; Είχε πλαστεί ο άνθρωπος πραγματικά για να μελετήσει τον Αριστοτέλη και τον Θωμά τον Ακινάτη, να μάθει ελληνικά, να απονεκρώνει τις αισθήσεις του και να δραπετεύει από τον κόσμο; Δεν τον είχε πλάσει ο Θεός με ένστικτα και ορμές, με αιματηρά σκοτάδια, με την ικανότητα για αμαρτία, ηδονή και απογνωση;

Από το Νάρκισσος και Χρυσόστομος 1930, του Έρμαν Έσσε

Narziss und Goldmund 1930 Hermann Hesse

*Μετάφραση ΝΤΑΓΚΜΑΡ ΤΖΩΡΤΖΗ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, 30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2006

Στην Eκκλησία

Την εκκλησίαν αγαπώ — τα εξαπτέρυγά της,
τ’ ασήμια των σκευών, τα κηροπήγιά της,
τα φώτα, τες εικόνες της, τον άμβωνά της.

Εκεί σαν μπω, μες σ’ εκκλησία των Γραικών·
με των θυμιαμάτων της τες ευωδίες,
μες τες λειτουργικές φωνές και συμφωνίες,
τες μεγαλοπρεπείς των ιερέων παρουσίες
και κάθε των κινήσεως τον σοβαρό ρυθμό —
λαμπρότατοι μες στων αμφίων τον στολισμό —
ο νους μου πηαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας,
στον ένδοξό μας Βυζαντινισμό.


Από τα Ποιήματα 1897-1933, Κ. Π. Καβάφης

Ο πανηγυρικός της ημέρας

Επιτύμβιον

1

Πέθανες κι έγινες κι εσύ: ο καλός.

Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Τριάντα έξη στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,

εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που πρόσφερες.

Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το 'ξερα τι κάθαρμα ήσουν,

τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.

Κοιμού εν ειρήνη δε θα 'ρθω την ησυχία σου να ταράξω.

(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω

πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).

Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,

ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Δε θα 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.

1

1

Από τη Συλλογή Στόχος 1970, Μανόλης Αναγνωστάκης

Kάποια ποιήματα με εκφράζουν

Ο στρατιώτης ποιητής

1

1

Δεν έχω γράψει ποιήματα

μέσα σε κρότους

μέσα σε κρότους

κύλησε η ζωή μου.

1

Τη μια ημέρα έτρεχα

την άλλη ανατρίχιαζα

μέσα στο φόβο

μέσα στο φόβο

πέρασε η ζωή μου.

1

Δεν έχω γράψει ποιήματα

δεν έχω γράψει ποιήματα

μόνο σταυρούς

σε μνήματα

καρφώνω

1

1

από την συλλογή Ο ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ του Μίλτου Σαχτούρη

καληνύχτα

ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Αισιοδοξία, πάνω σε ξένους στίχους

Βάση φρουρά μονοτονία.
Πεπερασμένη ζωή άπειρη ανία.

Βάση φρουρά μελαγχολία.
Όλη η ζωή μες τα βιβλία.

Βάση φρουρά αυτοκτονία.
Της ζωής μου ειρωνεία.

Πέτρος Κάρβης, Αειπενθεί

1

1

1

ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει

στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.

Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση

μ' αυτοκρατορικήν εξάρτηση πρωινού

θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ' ουρανού,

και με τον ήλιο όπου θα τα διαπεραση.

*

Ας υποθέσουμε πως είμαστε κει πέρα,

σε χώρες άγνωστες, της δύσης, του βορρά,

ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα,

οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά.

Για να μας δεχθή κάποια λαίδη τρυφερά,

έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα.

*

Ας υποθέσουμε πως του καπέλλου ο γύρος

άξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν,

τα παντελόνια μας και, με του πτερνιστήρος

το πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν.

Πηγαίνουμε -- σημαίες στον άνεμο χτυπούν --

ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος.

*

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει

από εκατό δρόμους, στα όρια της σιγής,

κι ας τραγουδήσουμε, -- το τραγούδι να μοιάση

νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής --

τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης,

και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάση.

* *

*

Κ.Γ. Καρυωτάκης, Ελεγεία και Σάτιρες 1928

ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

“Γιατί είμαι τόσο βλάκας, ώστε, ενώ ξέρω πως όλοι οι άλλοι είναι βλάκες, δεν προσπαθώ να είμαι πιο έξυπνος απ΄αυτούς;” Ύστερα, Σόνια παραδέχθηκα πως αν περιμένει κανείς ώσπου να γίνουν όλοι οι άνθρωποι έξυνπνοι, θα χρειαστεί να περιμένει πάρα πολύ...Και πιο ύστερα ακόμη, κατάλαβα πως αυτό δε θα γίνει ποτέ, πως οι άνθρωποι δεν θ’αλλάξουν, πως δεν είναι κανενός δουλειά να τους αλλάξει και δεν αξίζει να χάνεις τον καιρό σου για κάτι τέτοιο. Ναι, έτσι είναι.Είναι νόμος φυσικός να μην αλλάξουν, Σόνια. Έτσι είναι... Και τώρα ξέρω πως όποιος είναι δυνατότερος στο μυαλό και στην ψυχή, αυτός θα είναι και ο αφέντης τους. Όποιος τολμάει πολλά, δικαιώνεται στα μάτια τους. Όποιος τους λογαριάζει λιγότερο, γίνεται νομοθέτης τους, και όποιος έχει το περισότερο θράσος, έχει και την τελευταία λέξη. Έτσι ήταν και έτσι θα είναι πάντοτε. Μόνο οι τυφλοί δεν το βλέπουν.

Ρασκόλνικοφ από το Έγκλημα και Τιμωρία του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι, μετάφραση Σωτήρη Πατατζή

ΚΑΠΟΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΕ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΠΟΛΥ

Ένα στο αριστερό, δύο στο δεξί

του Έριχ Φριντ

1

Όταν ένας Αριστερός πιστεύει

ότι ένας Αριστερός

απλώς και μόνο γιατί είναι Αριστερός

είναι καλύτερος από έναν Δεξιό,

τότε είναι τόσο σίγουρος για τον εαυτό του

που είναι ήδη Δεξιός.

1

Όταν ένας Δεξιός πιστεύει

ότι ένας Δεξιός

απλώς και μόνο γιατί είναι Δεξιός

είναι καλύτερος από έναν Αριστερό,

τότε είναι τόσο σίγουρος για τον εαυτό του

που είναι ήδη Ακροδεξιός.

1

Κι επειδή εγώ

είμαι ενάντια στους Δεξιούς

και στους Ακροδεξιούς

είμαι ενάντια και

σε Αριστερούς

που πιστεύουν

ότι είναι καλύτεροι

από τους Δεξιούς.

1

Κι επειδή είμαι ενάντια σ' αυτούς,

πιστεύω μερικές φορές

ότι έχω δίκιο να πιστεύω

ότι τελικά είμαι καλύτερος απ' αυτούς.