Είναι στιγμές που αισθάνεσαι πως σηματοδοτούν εποχές, την έναρξη ή το τέλος τους.
Μια τέτοια στιγμή είναι και αυτή εδώ και ορίζεται από ένα τέλος.
Τέλειωσε και αυτός ρε.
Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση το τέλος πρέπει να αναγνωστεί διπλά, με δύο έννοιες, με ιδιαίτερη έμφαση στην δεύτερη.
Τέλος, η ολοκλήρωση, η ολοκλήρωση μιας πορείας.
Τέλος, ο σκοπός, ο σκοπός μιας νέας πορείας.
30 δευτερόλεπτα αρκούν: για να ολοκληρώσεις κατά τη διάρκεια μιας συνουσίας, για να ουρήσεις, για να βγάλεις τα ρούχα σου. Απλά καθημερινά πράγματα. Υπάρχουν όμως και άλλα πολύ πιο σημαντικά που μπορούν να συμβούν σε 30 δευτερόλεπτα, όπως να χάσεις τη ζωή σου, να γκρεμιστεί το σπίτι σου, να σου κλέψουν το αμάξι ή να καταστραφεί η ζωή σου.
Μπορεί άραγε να καταστραφεί η ζωή σου σε 30 δευτερόλεπτα? Και όμως, ναι.
Ήμουν στο σπίτι γιατί θα ερχόταν ένας φίλος να τον βοηθήσω να φτιάξει γραφικά για μια παρουσίαση. Η παρουσίαση αυτή θα γινόταν στις Βρυξέλλες και από αυτήν θα κρινόταν η συνέχεια ενός ερευνητικού προγράμματος. Κάτι τέτοιο για κάποιους είναι πολύ σημαντικό και για λόγους κτήσης εμπειρίας και για πιθανή μελλοντική αποκατάσταση. Ιδιαίτερα δε όταν αυτό αφορά κάτι που θα σου αποφέρει σημαντικές οικονομικές απολαβές.
Έρχεται λοιπόν ο φίλος X. Και έπειτα από καμιά ώρα ξεκινάμε την δουλειά. Μετά από ένα 5ώρο, χωρίς να έχουμε βγάλει άκρη και κάποιο αποτέλεσμα, είπαμε να κάνουμε ένα διάλειμμα. Κατεβαίνουμε να πάρουμε φαγητό.
01.50.30 μπαίνουμε στο ασανσέρ
01.50.50 βγαίνουμε από το ασανσέρ
01.51.05 βγαίνουμε από το σπίτι
01.51.20 κοιτάμε λίγο στο δρόμο
01.51.31
01.51.32
01.51.33
01.51.34
01.51.35
01.51.36
01.51.37
01.51.38
01.51.39
01.51.40
01.51.41
01.51.42
01.51.43
01.51.44
01.51.45
01.51.46
01.51.47
01.51.48
01.51.49
01.51.50
01.51.51
01.51.52
01.51.53
01.51.54
01.51.55
01.51.56
01.51.57
01.51.58
01.51.59
01.52.00
Ήταν το τέλος... Περπατούσε αργά και σαγηνευτικά, τραβούσε τα βλέμματα σαν μαγνήτης από το CERN χωρίς να σου αφήνει περιθώρια να κοιτάξεις ή να σκεφτείς κάτι άλλο. Εξέπεμπε έναν αυτοκρατορικό αέρα που σε ωθούσε να την ακολουθήσεις χωρίς να προβάλεις καμία αντίσταση, να γίνεις υπόδουλος της, να υπακούσεις στην πιο ακραία διαταγή της. 30 δευτερόλεπτα χωρίς να κυλάει ο χρόνος, χωρίς να σκέφτεσαι την αδύναμη ύπαρξή σου, χωρίς να αναπνέεις. 30 δευτερόλεπτα που παρακαλάς να ήταν κινηματογραφική εβδομάδα αφιέρωμα στον Αγγελόπουλο με ένα πλάνο μόνο, με μια σκηνή μόνο. Εκείνη...30 δευτερόλεπτα που αρκούν για να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης σου, να ανατρέψουν την φιλοσοφία ζωής που έχεις αποκτήσει σε 24 χρόνια, να καταρρίψουν κάθε νόμο και κάθε λογική, να συγκλονίσουν όλο σου το είναι. 30 δευτερόλεπτα αρκούν...
Οι λέξεις μοιάζουν φτωχές για να μπορέσεις να περιγράψεις την ομορφιά της, τα ηλεκτρικά σήματα του εγκεφάλου αδυνατούν να συγχρονιστούν με τις οπτικές εντολές που δίνουν τα μάτια, η πιο δυνατή συγκίνηση δεν συγκρίνεται με το συναίσθημα που σου προκαλεί η όψη της.
Νομίζεις πως…Αν ακούσεις την φωνή της, θα είναι σαν συμφωνική ορχήστρα. Αν κοιτάξεις το βλέμμα της θα νιώσεις ρίγος σαν να σε χτυπούν 220 βολτ. Αν την πλησιάσεις θα καταλάβεις τι είναι αυτό που λεν αύρα. Αν την αγγίξεις θα μείνει η αίσθηση της αφής της για πάντα στο χέρι σου.
Η τελειότητα προσωποποιημένη...Και μετά τίποτα...
Απλά 5 ώρες δουλειάς χωρίς νόημα, αποτέλεσμα, χωρίς ουσία. Έχουν αδειάσει το μυαλό σου, η ψυχή σου, η καρδιά σου. Και ένα ερώτημα καρφωμένο στον εγκέφαλο σου: γιατί σε μένα?
Η παρουσίαση είναι σε 8 ώρες περίπου...
Καλή επιτυχία!
Τρίτη 17/608
04.51
Το κάτωθι κείμενο είναι του φίλου distorted από το blog που πρόσφατα δημιούργησε:
(Εννοείται ότι δεν είναι τόσο γαμάτος όσο εγώ, αλλά κ΄αυτός καλά τα λέει.)
Είναι ενοχλητικό το φαινόμενο. Πως γίνεται σε μια χώρα που οι μισοί δηλώνουν αριστεροί και οι άλλοι μισοί κεντρώοι (δεξιός είναι ένας όρος που αποφεύγεται δια ροπάλου) να κυριαρχούν τόσο περίεργες απόψεις. Ποτέ άλλοτε η συντήρηση δεν συνεργαζόταν τόσο αρμονικά με τον λεγόμενο προοδευτισμό. Βέβαια όπως όλα τα άσχημα πράγματα σε αυτόν τον τόπο κι αυτό ξεκινά από τα φοιτητικά έδρανα.
Ίσως το να ήσουν αριστερός το 1970 να σήμαινε κάτι αντιδραστικό προς την εξουσία, σήμερα όμως είναι κάτι τετριμμένο και σίγουρα έχει χάσει το ρόλο που είχε. Βαρέθηκα να βλέπω τον κάθε χορτασμένο καλλιτέχνη να λέει ‘εγώ ανήκω στο χώρο της ευρύτερης αριστεράς’ και τι σημαινει αυτό;θες βραβείο δηλαδή;
Πολλοί χάρηκαν με την ‘αναζοπύρωση’ του φοιιτητικού κινήματος με τις περσινές καταλήψεις. Αναρωτιέμαι τι τελικά πέτυχαν όλες αυτές οι κινητοποιήσεις; Άνοιξαν τόσα κεφάλια, χάθηκαν ένα σωρό διδακτικές ώρες , έκλεισαν τόσοι δρόμοι και όλα αυτά γιατί; Για να περάσει ένα νομοσχέδιο που ουσιαστικά αλλάζει παρά ελάχιστα πράγματα και αφήνει στο έλεος του Θεού τα υπόλοιπα.
Οι κύριοι αυτοί το χουν πιστέψει τελικά. Και πως να είναι διαφορετικά όταν γίνονται συνελεύσεις στο πανεπιστήμιο με θέματα:το νόημα του πολυτεχνείου 30 χρόνια μετά, αλληλεγγύη σε κάποιον κουβανό που κάνει απεργία πείνας, ο πόλεμος στο ιράκ και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Δε λέω ίσως να έχουν κάποια σημασία τα παραπάνω αλλά είμαι σίγουρος πως δεν έχουν καμία θέση στο πανεπιστήμιο, απολύτως καμία.
Τις προάλλες καθώς περπατούσα σε κεντρικό δρόμο μου λέει ένας προσφέροντας μου ένα φυλλάδιο ‘πάρε φιλαράκι είναι για το πρόβλημα του ρατσισμου’ τι να κάνω το πήρα (αφού είναι και για καλό σκοπό σκέφτηκα). Δε θα σταθώ τόσο στο λεξιλόγιο του καμπινέ που χρησιμοποιούσε το φυλλάδιο όσο στο γεγονός ότι αναφερόταν σε χρυσαυγίτες (ή ναζιστές λες και έχει διαφορά..) απειλώντας τους (σε γενικές γραμμές) ότι θα τους δείρουν όπου και όποτε τους βρουν. Ξέρουμε όλοι τι παιδιά είναι οι χρυσαυγίτες και οι τριγύρω τους, αναρωτιέμαι όμως σε τι διαφέρουν αυτοί από τα ‘έντιμα’ αυτά παιδιά της αριστεράς που προανέφερα Και οι μεν και οι δε δέρνουν. Δηλαδή αυτού του είδους οι αριστεροί είναι λιγότερο αλήτες επείδη δέρνουν στο όνομα της καταπολέμησης του ρατσισμού; Η υποκρισία έχει και όρια!!
Έχει πλάκα να βλέπεις φοιτητικούς διαλόγους. Τα παιδία της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ έχουν πιάσει από νωρίς το νόημα και ξέρουν ότι χωρίς γνωριμίες δεν μπορείς να πας πουθενά τη σήμερον ημέρα. Τα παιδιά των υπόλοιπων σχημάτων ΠΚΣ ΕΑΑΚ και λοιπών αριστερών δυνάμεων ζουν στο δικό τους φανταστικό κόσμο όπου ο Μάης του 68’ είναι σαν να γίνεται κάθε χρόνο (εντάξει δεν είναι όλοι έτσι). Βέβαια όλα αυτά τα παιδιά έχουν ένα κοινό:τον ξύλινο λόγο..
Πραγματικά θλιβερό να βλέπεις 20χρονα παιδιά να αναλώνονται σε τέτοιες αηδίες.
Το πανεπιστήμιο θα πρέπει να απαλλαγεί από τα κόμματα και να επικεντρωθεί στα εσωτερικά του προβλήματα απαλλαγμένο από έξωθεν παρεμβάσεις. Όμως κανείς δεν το θέλει αυτό. Το τωρινό σύστημα βολεύει πολύ κόσμο. Η εικόνα του απόλυτου χάους που επικρατεί τις περισσότερες φορές στο πανεπιστήμιο δε φαίνεται να συγκινεί τους φοιτητές. Οι ευαισθησίες τους δε μπορούν να τους κάνουν να κοιτάξουν τα προβλήματα που είναι δίπλα τους παρά μόνο το τι έκανε ο κάθε κουβανός μετανάστης. Η χαλαρότητα που επικρατεί θα επεκταθεί αύριο στο χώρο εργασίας και θα χει ώς συνέπεια σφάλματα άλλοτε σοβαρότερα και άλλοτε λιγότερο σοβαρά. Ένα επιπρόσθετο πρόβημα αποτελούν οι υπεράριθμοι φοιτητές. Αυτή η αύξηση των θέσεων χωρίς προηγουμένως να γίνει κανένας σχεδιασμός οδήγησε σε κατακόρυφη πτώση του επιπέδου σπουδών και φυσικά σε προβλήματα εύρεσης εργασίας αργότερα. Αλλά όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα θα μου πείτε.
Ειλικρινά δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε ποτέ να ξεφύγουμε από το αιώνιο γνώρισμα της φυλής μας : την υποκρισία. Είναι δύσκολο μια και η κατάσταση αυτή έχει παγιωθεί εδώ και πολύ καιρό και όπως εύστοχα αναρωτιέται και ο καφετζής στη διαφήμιση του Λουμίδη «Αλλάζουν μωρέ οι ανθρώποι;»
